ჰიმს ყოველთვის ამრეზით და სკეპტიკურად ვუყურებდი და ერთი პერიოდი მაღიზიანებდა კიდეც, მეთქი რაღაცა ძიშოვი გოთური ყლეობა იქნება მეთქი, და რაც მთავარია პაპსა. მაგრამ ერთ დღესაც გადავწყვიტე, მეთქი კაი ეხლა იმის მერე რამდენი დრო გავიდა, მიეცი შანსი, ცადე მოუსმინე, თუ არ დაგევასა და გააგრძელე ჯმა და ზიზღით ყურება. ხოდა მოვუსმინე
მოვუსმინე და ჩემდა გასაკვირად გამისწორდა. ვაბშე თავიდან დავიწყე მოსმენა პირველი ალბომიდან, რომელიც ამასთან შედარებით ოდნავ მძიმეა, მაგრამ როგორც კი პირველ ალბომს მოვრჩი, უცბად შევათვალიერე მეთქი რას თვლიან ჰიმის მაგნუმ ოპუსად ან სულაც საუკეთესო ალბომს მათი დისკოგრაფიიდან. ინტერნეტმა არც აცია არც აცხელა, ეგრევე ეს ალბომი შემომთავაზა. წელიც არაა ცუდი, 2005-ში იყო ბევრი როგორც კარგი ისევე ცუდი ალბომიც მარა მაინც.
ბლომად კარგი სიმღერებია შეკრული ალბომში, და იასნად მოდის ის დობრი და ბნელი გოთური ატმოსფერო რის მიღწევასაც შესაბამისად ალბომი ცდილობს. ვილეს ხავერდოვანი ვოკალი კი ამ სიმღერებს ერთი ერთზე აკვდება, დაჟე მახსოვს ბავშვობის დროს, გოთებში და ნეფორმალებში ვილე ვალო უზარმაზარი კუმირი იყო მენსონის შემდეგ. მთელი 11 სიმღერა ვილემ დამატყვევა თავის ბნელ სამფლობელოში და გამაცნო თავის ვარამი და დარდები. თემატიკა ალბომისა კი ლოგიკურად მარტოობაზეა, სიყვარულზე და იტაგდალი, პეწია მოყრილი ეშმაკეულობით და აქა იქ სატანისტობებით. კლავიშები, გიტარა და დრამები მოწოდების სიმაღლეზეა და ყოველი სიმღერა ერთი მეორეზე კარგი გამოდგა. მართალია პირველ ალბომში ცოტა მოწყენის მომენტები იყო, (ალბათ იმიტო რო სხვა რაღაცას ვაკეთებდი პარალელურად), მაგრამ ამ ალბომმა ასე ვთქვათ მალევე აღმოფხვრა ეს საშიშროება. ვერ ვიტყვი რო სუპერ პიზდეცი ალბომია და უთესლესია, რადგან დანარჩენი ჯერ არ მომისმენია და ვერ შევაფასებ, მაგრამ რასაც მოვუსმინე ჯიგრულად წავიდა წყალივით.
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-1782537-1291282102.jpeg.jpg)
ეს ბავშვური - "იიიი გოთები, ფუ ამას რას უსმენთ, წადით ქრედლებზე ანძრიეთ ისევ, მეტი გასაქანი მაინც არგაქვთ და მენსონს ეხუტეთ" მიდგომა რო გვერძე გადავდოთ, ჩემს წინაშე აღმოცენდა მშვენიერი ბნელი, "რომანტიული" ალბომი გაწიჩესკი მოტივებით. სიმღერებიდან გამოვარჩევდი - Poison Heart-ს, Drunk On Shadows-ს და Killing Loneliness. შეფასებები და მსგავსი ხუინები არმევასება, ვინაიდან ეგეთი რაღაცეები მარტო ფონს იძლევა, სანამ ჩემით არ გავსინჯავ მანამდე რთულია რამის თქმა, თუნდაც 1-2 სიმღერის მოსმენის შემდეგ, ამიტომ თამამად ვაცხადებ რომ ეს ალბომი მომეწონა.
ბლომად კარგი სიმღერებია შეკრული ალბომში, და იასნად მოდის ის დობრი და ბნელი გოთური ატმოსფერო რის მიღწევასაც შესაბამისად ალბომი ცდილობს. ვილეს ხავერდოვანი ვოკალი კი ამ სიმღერებს ერთი ერთზე აკვდება, დაჟე მახსოვს ბავშვობის დროს, გოთებში და ნეფორმალებში ვილე ვალო უზარმაზარი კუმირი იყო მენსონის შემდეგ. მთელი 11 სიმღერა ვილემ დამატყვევა თავის ბნელ სამფლობელოში და გამაცნო თავის ვარამი და დარდები. თემატიკა ალბომისა კი ლოგიკურად მარტოობაზეა, სიყვარულზე და იტაგდალი, პეწია მოყრილი ეშმაკეულობით და აქა იქ სატანისტობებით. კლავიშები, გიტარა და დრამები მოწოდების სიმაღლეზეა და ყოველი სიმღერა ერთი მეორეზე კარგი გამოდგა. მართალია პირველ ალბომში ცოტა მოწყენის მომენტები იყო, (ალბათ იმიტო რო სხვა რაღაცას ვაკეთებდი პარალელურად), მაგრამ ამ ალბომმა ასე ვთქვათ მალევე აღმოფხვრა ეს საშიშროება. ვერ ვიტყვი რო სუპერ პიზდეცი ალბომია და უთესლესია, რადგან დანარჩენი ჯერ არ მომისმენია და ვერ შევაფასებ, მაგრამ რასაც მოვუსმინე ჯიგრულად წავიდა წყალივით.
ეს ბავშვური - "იიიი გოთები, ფუ ამას რას უსმენთ, წადით ქრედლებზე ანძრიეთ ისევ, მეტი გასაქანი მაინც არგაქვთ და მენსონს ეხუტეთ" მიდგომა რო გვერძე გადავდოთ, ჩემს წინაშე აღმოცენდა მშვენიერი ბნელი, "რომანტიული" ალბომი გაწიჩესკი მოტივებით. სიმღერებიდან გამოვარჩევდი - Poison Heart-ს, Drunk On Shadows-ს და Killing Loneliness. შეფასებები და მსგავსი ხუინები არმევასება, ვინაიდან ეგეთი რაღაცეები მარტო ფონს იძლევა, სანამ ჩემით არ გავსინჯავ მანამდე რთულია რამის თქმა, თუნდაც 1-2 სიმღერის მოსმენის შემდეგ, ამიტომ თამამად ვაცხადებ რომ ეს ალბომი მომეწონა.
No comments:
Post a Comment